LOKATORZY | Opowieść druga

Nie wiadomo kiedy się pojawili. Najpierw tylko ślady, poruszenie w trzcinach, inne drżenie wody. Potem coraz częściej ktoś zauważał, że ryby mają inny połysk, że rak który wychodzi nocą na kamienie jest jaśniejszy, szybszy, obcy dla tego miejsca. Woda przyjęła ich bez protestu. Jak wszystko co do niej wpada, jak każdą historię która nie prosi o zgodę. Na początku wydawało się, że to nic złego. Nowe gatunki, nowe życie. Ale z czasem jezioro zaczęło się zmieniać. W głębinie zapanował inny rytm, bardziej drapieżny, nieprzewidywalny. Małe ryby zniknęły z zatok, mięczaki przestały się odradzać, a rośliny przy brzegach zaczęły żółknąć szybciej niż zwykle. Wszystko, co trafia do wody zostaje. Nawet to, co wydaje się niewinne. Sumik amerykański, rak marmurkowy, każdy z nich niesie ze sobą własną pamięć. Nie zna granic, nie pyta o zgodę, po prostu żyje aż dla innych zabraknie miejsca. To nie wina to instynkt, czysty mechanizm przetrwania. W jeziorze nie ma wrogów ani przyjaciół. Jest tylko równowaga, która potrafi pęknąć w jednej chwili. Kiedy to się dzieje cisza staje się gęsta, jakby woda próbowała ukryć własne zmęczenie. Nie wolno wrzucać do niej tego, co przyzwyczajone do szkła. Ryb, które znały tylko akwarium, ani wspomnień o nich. Jezioro nie rozróżnia co jest domem, a co wspomnieniem. Wszystko, co do niego trafi zaczyna w nim żyć naprawdę.