RELAKS | Opowieść trzecia

Lato zaczyna się od dźwięku. Nie od śpiewu ptaków lecz od silnika, który budzi wodę jak głośny budzik. Na tafli rozchodzą się kręgi, a powietrze pachnie benzyną i spalinami. Ludzie mówią, że to wolność. Jezioro, że to hałas. Dawniej cisza była tu gęsta jak mgła. Słychać było tylko trzepot skrzydeł i szelest trzcin. Teraz echo niesie muzykę, śmiech, ryk. Woda nie zdąża już odbijać chmur bo wciąż drży od fal. Wydaje się, że wszystko żyje intensywniej a tak naprawdę wszystko szybciej znika. To, co nazywamy relaksem  jest tylko innym rodzajem pośpiechu. Woda próbuje nas zatrzymać, ale nie umiemy zwolnić. Mówimy: odpoczynek, a myślimy: tempo. Nawet ciszę musimy mieć głośną. Pod wieczór, gdy skutery gasną echo jeszcze krąży nad taflą i przez chwilę słychać coś, co przypomina oddech. To nie wiatr. To jezioro próbuje przypomnieć sobie własny rytm. Jutro znów relaks. Tak mówimy. Jakby to słowo mogło przykryć wszystko to, co hałas zostawia po sobie.