SEZON OTWARTY | Opowieść szósta

Na plaży nie ma już miejsca. Ręczniki stykają się brzegami jak pola barwnych tkanin. Każdy centymetr piasku ma swojego właściciela. Chłopca z łopatką, kobietę w kapeluszu, mężczyznę z głośnikiem na ramieniu. Woda jest głośna od ludzi. Dzieci piszczą, ktoś śpiewa, ktoś nalewa piwo do plastikowego kubka, a w tle trwa nieustanny koncert fal, silników i rozmów które nie mają końca. Butelki grzechoczą pod stopami, niedopałki tkwią w piasku jak małe pomniki chwilowej przyjemności. W powietrzu unosi się zapach kremu z filtrem, smażonych kiełbasek i dymu z papierosów. Pomiędzy nimi krążą osy i plastikowe zabawki, które co chwilę wypadają z rąk. Woda przy brzegu jest mętna, nie od natury tylko od ludzi. Nad głowami i w wodzie wirują nadmuchane flamingi, jednorożce, psy, krokodyle. Niektóre mają już dziury, powoli toną przy brzegu, jakby chciały wrócić do świata, z którego przyszły... do fabryk, do plastiku, do zapomnienia. Wśród nich pływają puszki, nakrętki i resztki kanapek. Woda przyjęła wszystko, jak zawsze. Ktoś puszcza muzykę. Głośnik ryczy „lato, lato” i wszyscy śpiewają, jakby ten dzień miał trwać wiecznie. Nie widać ryb, nie słychać ptaków, tylko ludzi, którzy robią zdjęcia, żeby pamiętać to, czego już nie ma. Jezioro które było przestrzenią ciszy, stało się sceną. Kiedy zapada zmrok, zostają pogniecione puszki, niedopałki, ślady stóp, które rano zmyje woda. I przez chwilę zanim wzejdzie słońce, jezioro znów jest czyste, ale tylko dlatego, że w ciemności nie widać brudu.